เฮ้อ
ลืมตัวสั่งสีน้ำมาซะเยอะเลย
ต้องรีบใช้ให้หมด
วาดรูปตัวเองก็ได้
โห ฉันนี่อัจฉริยะจริง ๆ
สุดยอด
นี่
ข้างหน้านี้มีท่อด้วย ระวังหน่อยนะ
ขอบใจนะ
ต้องเดินหลบท่อด้วยสินะ
ตอนนี้ฉัน
เป็นรูปที่ฉันวาดเอง
ในตอนนั้นฉันก็รู้ตัว
ไม่ใช่เพราะว่าฉันเคยมีสถานการณ์ ไม่คาดฝันที่เรียกว่าการเผอเรอ
ก็เลยตกลงไปในท่อ
แต่ชะตาชีวิตกำหนดไว้ ให้ตกท่อมาตั้งแต่แรกแล้ว
การเผอเรอนั้น เป็นแค่กระบวนการเท่านั้น
ไม่สิ ถ้าจะพูดให้ชัด ๆ
(เผอเรอ) การเผอเรอนั้นไม่มีอยู่จริง
สิ่งที่เกิดขึ้นบนโลกนี้ ล้วนถูกกำหนดเอาไว้หมดแล้ว
แล้วจู่ ๆ ก็มองเห็นอะไรหลายอย่าง
อนาคตที่ล้นออกมาจาก
วิถีแห่งการคาดคะเน หรือจินตนาการนั้นจะไม่มาถึงแล้ว
ตัวฉันที่เป็นคนเผอเรอ
เพราะว่าเผอเรอมากเกินไป
จึงกลายเป็นคนที่รอบคอบ
ฮาจิเบผู้รอบคอบ
ตั้งแต่เมื่อไหร่
ก่อนหน้านี้นานแล้ว ก่อนที่เอ็นด์จะหายตัวไปซะอีก
ไม่จริง
ฮาจิเบยังเป็นฮาจิเบผู้น่ารักที่ ทำอะไรไม่ได้ถ้าไม่มีฉันอยู่ด้วยนี่
เมื่อก่อนเคยเป็นแบบนั้น
แต่อยู่มาวันหนึ่ง...
มันก็เป็นแค่การแสดง
จริงด้วยสิ ฉันเห็นอยู่ที่บ้านของฮาจิเบ
- มันหมายความแบบนี้เองหรอกเหรอ - ตรงนี้ต่างหากล่ะ
(สิ่งที่ต้องเผลอทำวันนี้) ใช่ นี่แหละ สิ่งที่ต้องเผลอทำวันนี้
มันหมายความแบบนี้เองหรอกเหรอเนี่ย
นายจงใจที่จะเผอเรอมาตลอดสินะ
ฉันรู้อยู่แล้ว
ยุ่งเหยิงไปหมด ไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรแล้ว
แต่ฮาจิเบเป็นเพื่อนฉัน
และตอนนี้ก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง
เพื่อนเหรอ
เธอก็แค่พอได้ คอยดูแลฉันที่เป็นคนเผอเรอแล้ว
ก็รู้สึกดีขึ้นเท่านั้นเองไม่ใช่เหรอ
แต่ก็ช่างเถอะ เพราะฉันเอง ก็ใช้ประโยชน์จากเธอเหมือนกัน
ฉันซึ่งรู้สึกเบื่อกับชีวิตขึ้นมา
ก็เลยรู้สึกสังหรณ์กับโมโกะโมโกะ
ว่าบางทีมันอาจจะ ทำให้ฉันลืมความเบื่อได้ก็ได้
แล้วก็ถูกเผงเลย
เพราะในโมโกะโมโกะนั้น มีภาพหลอนอยู่เต็มไปหมด
ฉันจึงตกเป็นทาสของมัน
อยากจะศึกษาวิจัยให้มากขึ้น
แล้วก็ดันมีสถานที่ ที่เหมาะที่จะใช้ทำสิ่งนั้น
แถมรวมร่างโมโกะโมโกะได้สำเร็จด้วย
ภาพหลอนที่ผสมปนเปกัน
มันมีความสวยงามที่แตกต่างออกไป
ถ้าเป็นโมโกะโมโกะ ที่ใหญ่ขึ้นจะได้เห็นอะไรบ้าง
แล้วถ้ามันรวมตัวกัน จะได้เห็นอะไรบ้าง
พอรู้สึกตัวอีกที
ฉันก็ลักพาตัวเอ็นด์มาแล้ว
อันดับแรกก็ให้แขกที่ไม่ได้รับเชิญ ที่บังเอิญผ่านมาเลียจนเกินความพอดี
แล้วโมโกะโมโกะขนาดใหญ่ก็โผล่ออกมา อย่างที่ฉันคาดหวังไว้
ไม่สิ ออกมาเยอะเกินไปด้วย
โมโกะโมโกะขนาดใหญ่ ที่ออกมาอย่างรวดเร็ว
ได้ห่อหุ้มฉันเอาไว้
สิ่งนี้มันอยู่เหนือความคาดหมาย
แต่ว่าฉันก็ตกหลุมรัก ในความคาดไม่ถึงนี้มากขึ้นกว่าเดิม
ดีมาก
ที่โมโกะโมโกะของ แขกไม่ได้รับเชิญมีขนาดใหญ่
ไม่ใช่แค่เพราะว่า เลียจนเกินพอดีเท่านั้น
ได้เกิดสมมติฐาน ข้อหนึ่งขึ้นมา
โมโกะโมโกะจะมีขนาดใหญ่ขึ้น ถ้าคนนั้นไม่พอใจในสิ่งที่เป็นอยู่
เป็นเพราะสอดแทรก อุดมคติของตัวเองเข้าไป
ในโลกที่ไม่ปะติดปะต่อกัน จำนวนมากนั่นเอง
ตั้งแต่นั้นมา
ฉันก็ตั้งเป้าไปที่ คนที่ไม่พอใจอย่างรุนแรง
อย่านะ อย่านะ
ถึงตรงนี้ก็เป็นจุดที่เป็น ปัญหาของโมโกะโมโกะขนาดใหญ่
มันจะรวมตัวกับคนที่เลียมัน จนไม่สามารถเอาออกได้ง่าย ๆ
และคนที่ช่วยแก้ปัญหานี้ก็คือ...
ฮีโร่ของฉัน ท่านบอมนั่นเอง
ฉันทึ่งกับการฉีกนั้นมาก
ความทะเยอทะยาน ของฉันขึ้นอยู่กับมือคู่นี้แหละ
รีทรีฟ ขอบใจมากนะที่ช่วยพาบอมมาให้
หลังจากนั้น ที่นายมาหาฉัน
แล้วเกลี้ยกล่อม ให้มาที่หมู่บ้านอีกครั้ง
ก็เพื่อจะให้ฉัน ฉีกโมโกะโมโกะอย่างนั้นเหรอ
สำหรับบอมคุงที่เป็นคนความรู้สึกช้า แล้วครั้งนี้ถือว่าเฉียบแหลมมาก
ปล่อยให้เลีย
ขอให้ช่วยฉีกให้
แล้วก็เอากลับบ้าน
ปล่อยให้เลีย
ขอให้ช่วยฉีกให้
แล้วเอากลับบ้าน
ปล่อยให้เลีย
ขอให้ช่วยฉีกให้ แล้วเอากลับบ้าน
ฮาจิเบ นี่นายหลอกใช้ประโยชน์
จากการฉีกของฉันเหรอ
การฉีกของฉัน
มันทำประโยชน์ให้นายอย่างนั้นเหรอ
ทำไมถึงทำท่าดีใจแบบนั้น
เพราะไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อนเลยลืมตัว
อ๊ะ!
- อะไร - เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
ขำอะไรของนาย
ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ถึงได้หัวเราะยังไงล่ะ
สมแล้วล่ะที่เป้นโมโกะโมโกะ
- ออกจากที่นี่กันเถอะ - อืม
เอ็นด์จังไปกันเถอะ
สวยจังเลย
ไปกันเถอะ
ใกล้จะถึงทางออกแล้ว
บอม
วิเศษที่สุด
นี่แหละคือโลกในแบบที่ฉันต้องการ
จากตรงนี้ไปเป็นของจริงแล้ว
เอ็นด์ออฟเดอะเวิร์ล
เอ็นด์
(Egumi Legacy) (นี่คือเอกูมิเลกาซี่เหรอ)
ทั้ง ๆ ที่เอ็นด์กลับมาแล้วแท้ ๆ
ฮาจิเบกลับหายไปไหนก็ไม่รู้
แต่ว่าก่อนอื่น
ขอต้อนรับกลับมานะ
ฉันกลับมาแล้ว หมู่บ้านเอกู
จะได้ใช้ชีวิตในทุกวันอย่างสนุกสนาน
กับทุกคนอยู่ที่นี่อีกครั้งแล้วล่ะ
เอ็นด์จัง
- เริ่มละลายแล้วเหรอ - เริ่มละลายแล้ว
(บ้านใหม่ของฮาจิเบ)
(เผลอลืมติดประตู)