ข้าจะดำเนินการถอนคำสาปเดี๋ยวนี้.
ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะทำได้ทันเวลา.
วิเคราะห์คำสาปงั้นเหรอ?
แน่ล่ะข้าจะทำให้ทันเวลา.
ไม่เช่นนั้น ท่านทำอะไรให้ดีไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว.
รีบนอนหลับเร็วเข้าเถอะ.
ข้าจะให้ท่านรู้สึกตัวร ะหว่างขั้นตอนไม่ได้.
ครึ่งปีงั้นเหรอ?
มันผ่านไปอย่างรวดเร็ว.
ท่านยังไม่หลับ!
ข้านอนหลับไวขนาดนั้นไม่ได้.
ครั้งแรกที่ข้าเห็นเจ้า ข้าคิดว่า เจ้าเป็นหญิงสาวที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อข้า.
ข้าไม่รู้ว่าทำไมข้าจึงถูกสาป
แต่ข้าเชื่อว่าเพราะแบบ นั้นข้าจึงได้พบเจ้า.
ใช่ ข้ามาที่นี่เพื่อพบกับท่าน.
ทินาชา.
มีอะไรเหรอ?
เจ้าจะถอนคำสาปจริงเหรอ?
ใช่.
ทำเถอะ.
~ กลับสู่คำสัญญา ~
ไม่น่าเชื่อว่าเลดี้ทินาชาจะกลับบ้าน.
คิดๆ ดูว่าวันนี้ เรามาร่วมงานราชาภิเษกของนาง.
นางจะรับช่วงวิญญาณแห่งทัลดาร์อีกด้วย.
นำเสนอวิญญาณหลังจากนี้ต่อไป...
มีจุดประสงค์ซ่อนเร้นหรือไม่?
ไม่ต้องห่วง.
นางอาจจะรับช่วงพวกมัน แต่ข้าเชื่อว่านางรับมือได้มากกว่าหนึ่ง.
นางมีวิญญาณคอยรับใช้นางอยู่แล้ว...
ปรากฏต่อหน้าข้า...
วิญญาณที่สถิตย์ ณ ทัลดาร์โดยพันธสัญญาโบราณ.
ข้าคือทินาชา แอส เมเยอร์ เออร์ อีเทอร์นา ทัลดาร์.
ในฐานะผู้ปกครองพวกท่าน การประกาศของข้าจำกัดพวกท่าน.
มาหาข้า.
ดูนั่นสิ!
-เป็นไปไม่ได้! -วิญญาณทั้งสิบสองดวง?!
จงเชื่อฟังคำสั่งของข้า ดวงวิญญาณทั้งสิบสองแห่งทัลดาร์.
ในฐานะผู้ปกครอง ข้าขอประกาศ สิ้นสุดพันธะสัญญาโบราณอันยาวนาน.
แต่นี้ไป พวกท่าน ได้รับการปลดปล่อยจากโซ่ตรวน.
หมายความว่าพวกท่านเป็นอิสระแล้ว.
ท่านสามารถทำตามที่ท่านปรารถนา.
อ-อะไรนะ?!
บายกอนเป็นศักราช ซึ่งผู้ปกครองต้องใช้พลังแห่งความหวาดกลัว.
ทัลดาร์เป็นประเทศที่ทรงอำนาจ แม้ว่าจะไม่มีวิญญาณก็ตาม.
ลีจิส เจ้ารู้หรือไม่ว่านางจะทำเช่นนี้?!
ครับ ท่านพ่อ.
ไร้สาระสิ้นดี!
สำหรับปีหน้า
ข้าจะเป็นราชินี องค์สุดท้ายที่สืบทอดประเพณีโบราณ.
เจ้าชายลีจิสจะสีบทอดราชบัลลังก์ต่อจากข้า
และปกครองทัลดาร์ ด้วยรัฐบาลใหม่ที่จะเข้ามาแทนที่.
พวกท่านไปได้แล้ว.
ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งที่ทำเพื่อพวกเรา.
เราสามารถทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ?
แน่นอน.
งั้นข้าจะถือโอกาสนี้รับใช้ท่าน ในฐานะวิญญาณจนกว่าท่านจะตาย แม่สาวน้อย.
ข้ายังมีอิสระที่จะให้ท ่านเป็นราชินีของข้า.
เลดี้ทินาชา ข้าเองก็จะอยู่กับท่านเช่นกัน!
หา? ข้าเองก็จะอยู่เหมือนกัน.
ข้ารู้ดีว่าถ้าพระนางอยู่ด้วย ข้าจะไม่มีทางเบื่อเลย.
ท่านมีอิสระที่จะไป นีล!
ท่านขวางทางอยู่!
พวกเขาชื่นชอบท่านนะ.
ข้าจะบอกว่าพวกเขาชอบมาวุ่นวายกับข้าน่ะ.
ข้าขอบคุณที่ประกาศสิ้น สุดพันธะสัญญาของเรา.
แต่ อย่างที่คาร์เสนอ ได้โปรด ให้พวกเราอยู่กับท่านจนถึงวาระสุดท้าย.
พวกเราเลือกที่จะ เชื่อฟังท่านด้วยความต้องการของเราเอง.
เอ่อ ข้าบอกแล้วว่าท่าน สามารถทำตามความต้องการของท่าน.
เช่นนั้นโปรดอยู่กับข้าในช่วงเวลานี้.
ด้วยความยินดียิ่ง.
ข้าคิดว่าไม่มีใครคิดว่านางจะทำเช่นนั้น.
ข้าคิดว่าแม้แต่เชื้อสายของราชินีทินาชา
เวลานั้นคงจะมาถึง
ที่วิญญาณจะไม่ได้รับการสืบทอดอีกต่อไป.
คำกล่าวนั้น ตราบใดที่วิญญาณ ยังคงอยู่ในระหว่างที่นางยังมีอำนาจ
นั่นก็เพียงพอแล้ว ที่จะยับยั้งการรุกรานของต่างชาติ.
คำถามก็คือ พวกเขาจะสามารถ จัดตั้งรัฐบาลใหม่ในช่วงเวลานั้นหรือไม่.
ทินาชาอยู่ที่ไหน?
นางทะเลาะกับท่านพ่อของข้าอยู่.
ข้าคิดว่าคงอีกไม่นานหรอก.
ราชาออสการ์. พระองค์พอจะมีเวลาไหม?
นางอยู่นั่นเอง.
ท-ท่านอีกแล้วเหรอ?!
เจ้าหมายความว่ายังไง "อีกแล้ว?"
ไม่เป็นไร.
ควรจะมีเกราะป้องกัน.
ข้าสามารถเดินเข้ามาได้ง่ายๆ.
ช่างไม่ปลอดภัย.
มีไม่กี่คนที่สามารถทำลายเกราะของข้าได้.
มันเป็นการตัดสินใจ ที่กล้าหาญมากที่กลับไปที่นั่น.
เอ่อ ข้าตัดสินใจมาสักพักแล้ว.
เจ้าจะทำอะไรหลังจากสละราชสมบัติแล้ว?
ข้าคิดว่า มันจะเป็นการดีถ้าข้าแต่งงานกับลีจิส.
ข้าเชื่อว่าคาลส์เต้คงจะสบายใจเช่นกัน.
ทำไมเจ้าไม่ไปกับข้าเล่า?
ว่าไงนะ?
พูดอีกอย่างหนึ่ง มาเป็นชายาของข้า.
ข้าคิดว่ามันเป็นข้อตกลงที่ไม่เลวนัก.
ด้วยรัฐบาลใหม่ มันคง ปลอดภัยกว่าที่จะสร้างพันธมิตรกับชาติอื่น.
บางคนอาจจะมองว่าเจ้าเป็นตัวอัตราย
แต่พวกเขาคงไม่กล้า แข็งข้อทั้งกับทัลดาร์และฟาร์ซัส.
อ-อาจจะถูกของท่าน แต่รอเดี๋ยวนะ!
ไม่ นั่นเป็นความขี้ขลาดของข้า.
ข้าขอเริ่มต้นใหม่.
ข้าต้องการเจ้า.
นั่นคือเหคุผลที่ข้าขอให้เจ้าแต่งงาน.
ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น.
เอ่อ เจ้ายังมีเวลาเหลืออีกปี.
ค่อยๆ คิดเรื่องนี้ก็ได้.
ร-รอเดี๋ยวสิ!
ทำไมหน้าต่าง?!
เดี๋ยว ไม่นะ!
ข้าคิดว่าท่านไม่สนใจข้า!
อาณาจักรของข้ามาก่อนอารมณ์ส่วนตัว.
นั่นคือเหตุผลที่ข้าทำเป็นไม่สนใจเจ้า.
แต่ทั้งหมดเปลี่ยนไป ถ้าเจ้าจะสละราชบัลลังก์.
ข้าต้องการให้เจ้าอยู่เคียงข้างข้า.
ข้าไม่อยากให้ใครได้ตัวเจ้าไป.
ถ้าเจ้าต้องการข้า ข้าเป็นของเจ้า.
จนกว่าจะถึงคราวหน้า.
นางเป็นสมบัติล้ำค่าของทัลดาร์.
ท่านเสนอมาสิว่านางมีค่ามากแค่ไหน?
ถ้านั่นคือสิ่งที่นางต้องการ แบบนั้นก็ได้.
เจ้ามองเห็นว่าอนาคตเป็นอย่างไร?
สุดท้ายแล้วนางแต่งงานกับขาหรือไม่?
เลดี้ทินาชา.
ท่านต้องฝึกการแยก อารมณ์ของท่านออกจากเวทมนต์.
ข้าทำ... เมื่อนานมาแล้ว.
มันใช้ไม่ได้.
ใช่...
คราวหน้า ข้าจะใช้ถ้วยเหล็ก.
ทำไมไม่จัดการที่ต้นตอ?
เช่นการกำจัดเขาออกไปซะ.
จะไม่เกิดขึ้น!
ข้าไม่รู้ว่าทำไมเจ้าถึงลังเล.
ในตอนแรก เจ้ามาที่นี่เพื่อพบเขา ใช่ไหม?
ถูกต้อง...
แต่นี่ไม่ใช่อย่างที่มันเคยเป็นมาก่อน.
เจ้าจะมาตามหาข้าอย่างแน่นอน.
เจ้าจะมีความสุข.
มันตือเขาคนเก่าที่พูดแบบนั้น.
แต่ เขาก็รู้เหตุผลที่ข้ามาที่นี่.
และบอกข้าว่าอย่าเสียใจไปเลย...
ข้าดีใจมากที่ได้ยินแบบนั้น.
ข้าดีใจที่ได้มาในยุคนี้.
แต่การแต่งงานกับเขา?
มีอะไรไม่ถูกต้องเหรอ?
ข้าไม่แน่ใจว่าทำไมเขาจึงเลือกข้า.
อย่าไปพูดถึง เขาไม่รู้ว่า มันเป็นอย่างไรย้อนกลับไปในยุคมืด.
เป็นความจริง.
ย้อนกลับไป การทรยศผู้อื่น เป็นส่วนหนึ่งของการเจริญเติบโต.
มันเลวร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ?!
ข้าหมายถึง ข้าคิดว่ามันเป็น...
บางที แท้จริงแล้ว ผู้ที่กวัดแกว่ง อะคาเชียวางแผนทรยศเจ้าเช่นกัน.
เจ้าหมายความว่า เพื่อจับข้าเป็นตัวประกันของทัลดาร์?
แบบนั้นมันคงจะดีและเข้าใจง่าย.
งั้นข้าควรกำจัดเขาหรือไม่?
ข้าบอกว่า "ไม่!"
ข้าดีใจที่เห็นเจ้ามีความสุขกับตัวเอง.
ตอนที่เจ้าแนะนำว่าให้เดินทางข้ามเวลา ข้าคิดว่าสุดท้ายแล้วเจ้าเสียสติไปแล้ว.
นั่นคือความเชื่อใจ เพียงเล็กน้อยที่เจ้ามีต่อข้า?!
ลิเลีย เจ้าคิดว่าอย่างไร ที่เขาสามารถเดินทางย้อนเวลาได้?
มันท้าทายกฎของเวทมนต์.
ข้าบอกไม่ได้.
มันอาจจะดูเหมือนเขาเดินทางย้อนเวลา และมันเป็นอย่างอื่นโดยสิ้นเชิง.
มันเป็นความโง่เขลาของมนุษย์ ที่พยายามจะเข้าใจทุกอย่าง.
แม้แต่พวกเรา ก็ไม่สามารถรับรู้อาณาจักรอื่นๆ อีกมากมาย.
นั่นคือเหตุผลที่ปรากฏการณ์ประหลาด เกิดขึ้นกับเราบางครั้งบางคราว.
มีะไรประหลาดเกิดขึ้น ระหว่างรัชสมัยก่อนของข้า.
เช่นการเก็บเกี่ยว.
โอ้ ความเสียหายลึกลับนั่น.
เจ้าควรรับแสงแดด เป็นระยะเพื่อสุขภาพของเจ้า.
ข้าไม่ชอบพระอาทิตย์.
ข้าได้ยินว่าแม่มดขึ้นครองราชย์แล้ว.
ไม่เป็นไรหรอก.
แล้วฟาร์ซัสล่ะ?
อะคาเชียเป็นปัจจัยที่ไม่แน่นอนอย่างหนึ่ง แต่มันไม่ใช่ปัญหา.
เราสามารถแยกทั้งสองออกได้ และนำตัวแม่มดมา.
นางเป็นคนที่อ่อนแอ.
จริงเหรอ?
ทางจิตน่ะ.
และนั่นเป็นส่วนที่สำคัญที่สุด.
เมื่อโลกเปลี่ยน มันกลับมาบรรจบใกล้กับสถานะดั้งเดิม
แต่มันไม่สามารถย้อนกลับไปได้อีก.
ฉะนั้นโลกกำลังรอโอกาส.
กดครั้งเดียว เพื่อนำมันกลับไปสู่สถานะดั้งเดิม.
ข้าไม่อยากให้ท่านตาย.
ไม่เป็นไรหรอก.
ซากปรักหังพังที่ ถูกขุดขึ้นมาทางตะวันตกเฉียงใต้?
เราไม่ได้ส่งนักเดินทางออกไปหรือ?
ไม่มีใครกลับมาเลย?
ผู้ที่พักอาศัยในหมู่บ้านใกล้กับ ซากพวกนั้นก็หายไปด้วยเช่นกันพะยะค่ะ.
อีกทั้ง ทางเข้าซากนั้น
ถูกร่ายมนต์สะกดเพื่อป้องกันการเสื่อมสภาพ
แต่องค์ประกอบของมันใช้เทคนิคที่ไม่เคยเห็น ในประวัติศาสตร์เวทมนต์ที่เป็นที่รู้จัก.
ดังนั้น หม่อมฉันเชื่อว่า เราควรปิดผนึกซากปรักหักพังนั่น.
ตามที่ท่านต้องการ...
หรืออาจจะเป็นความกลัว?
ข้าจะไปตรวจดู.
ถ้าเกิดอะไรขึ้น ถอยได้ตามต้องการ.
ความปลอดภัยมาเป็นอันดับแรก.
พะยะค่ะ!
มันเก่าเกินไป.
กำแพงไม่มีรอยต่อ.
เราเข้ามาค่อนข้างลึกแล้ว.
พะยะค่ะ.
ท่านคาดว่าจะผ่านภูเขา และไปถึงพื้นผิวในตอนนี้.
ฝ่าบาท!
นายพลแกรนท์ฟอร์ทหายตัวไปพะยะค่ะ!
-ว่าไงนะ? -หม่อมฉันหาตัวทหารคนอื่นๆ ไม่พบเช่นกัน!
คนของเราหายไปแล้ว?
ข้าไม่รู้สึกถึงอะไรที่ผิดปกติเลย.
เกิดอะไรขึ้นที่นี่?
ถอยออกไป!
ฝ่าบาท!
ไม่ดีแน่.
ตอนนี้เราแตกกลุ่มกันแล้ว.
อะไรน่ะ?
นี่มันอะไรกันแน่?
ซากนี้เต็มไปด้วยผีงั้นเหรอ?
นั่นทินาชา... ใช่ไหม?
ขอบใจ นาร์ก
น่าสะอิดสะเอียนเสียจริง.
แบบนี้คงทำให้ข้าฝันร้าย.
ออสการ์?!
ออสการ์ เดี๋ยวก่อน!
แน่ล่ะว่ามันดีที่ดูคล้ายคลึงกัน.
เดี๋ยนะ! ท-ท่านอยู่ใกล้เกินไป!
ยิ่งดู เจ้าก็ยิ่งเหมือนนาง.
นี่คือตัวจริง!
ด-เดี๋ยว ข้า...
แล้วไง? เจ้ามาที่นี่ได้ยังไง?
ท่านก็รู้ดีอยู่แล้ว?!
แน่ล่ะว่าข้ารู้.
ก็แค่หยอกเล่นนิดหน่อย.
การโจมตีด้วยเวทย์ ติดต่อกับเกราะที่ข้าสร้างให้ท่าน
ข้าก็เลยไปที่ฟาร์ซัส เพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น.
แอลส์บอกข้าทุกอย่าง ข้าก็เลยมาที่นี่.
แค่นั้นเองเหรอ.
ท่านได้ต่อสู้กับจอมเวทย์หรือไม่?
ใช่.
เจ้า แต่ดูอ่อนวัยกว่านิดหน่อย.
หา?
มันมีบันทึกของข้าอย่างงั้นสิ?
บันทึก?
ที่นี่เป็นแหล่งเก็บข้อมูล ที่เก็บข้อมูลของมนุษย์.
ข้าไม่เข้าใจระบบกลไก แต่มันจับมนุษย์เพื่อสร้างสำเนาของพวกเขา.
สำนาที่มันสร้างขึ้น ถูกเก็บไว้เป็นข้อมูลที่เรียบง่าย
แต่ก็สามารถทำเป็นตัวคนขึ้นมา เพื่อกำจัดผู้บุกรุกที่มันตวรจพบ.
นั่นคือสิ่งที่ข้าเผชิญหน้าสินะ.
บันทึกทัลดาร์ อ้างอิงถึงมันในฐานะการเก็บเกี่ยว.
ข้ามาที่นี่เมื่อสี่ร้อยปีก่อน และข้าก็พบว่าตัวเองถูกจับ.
ข้าหนีออกมาได้ครึ่งทาง
แต่ข้าเดาว่ามันคงได้ ข้อมูลมากพอที่จะสร้างตัวคนขึ้นมา.
นั่นเป็นลางไม่ดี.
เกิดอะไรขึ้นกับคนที่ถูกมันจับได้?
ห้องทำสำเนา.
พวกเขาคงจะนอนหลับอยู่ที่นี่.
ข้าจะเปิดประตูการย้ายที่ทางเข้า
ไปปลุกคนที่อยู่ช้างใน.
พวกเขาถูกห่อหุ้มด้วยรังไหม
แต่มันปลอดภัยที่จะตัดม ันและปล่อยตัวพวกเขา.
ผู้อารักขาจำนวนมากจะปรากฏตัวขึ้น แต่ข้าจะรับมือพวกเขาเอง.
เจ้าทำคนเดียวได้เหรอ?
ข้าจะไม่เป็นอะไร.
แต่ข้าคงรับมือไม่ได้นาน ฉะนั้นจงรีบ.
เรียกข้าถ้าดูท่าไม่ดี.
อย่าบาดเจ็บนะ.
ข้าจะจำใส่ใจ.
ลงมือเลย.
ได้.
เหล็กเปลี่ยนรูปเป็นดาบ นิยามโดยคำพูดของข้า.
รอยแยกของความขัดแย้ง.
เวลาไม่ผูกมัดเป็นความเจ็บปวด.
ต่อต้านพวกเขา.
โดน. ตื่น!
มีประตูการย้ายอยู่ที่ทางเข้า.
ทำลายรังไหม และอพยพคนที่อยู่ข้างใน.
ถ้าเจ้าพบราชองครักษ์ ช่วยพวกเขาด้วย!
รับคำสั่งพะยะค่ะ...
คาร์! เซนน์!
-ได้ๆ. -ท่านเรียกเหรอ?
ที่นี่อีกแล้วเหรอ?
ข้าเกลียดมัน.
เลิกบ่นและไปทำงานเถอะ คาร์.
เจ้ายังไปต่ออีกหน่อยได้ไหม?
ข้าไม่เป็นไร. ข้าทำได้.
ทินาชา!
ศัตรูเริ่มแทรกแซงแล้ว.
พวกมันพยายามปิดประตูโดยใช้กำลัง.
ว่าไงนะ?
ให้ตายสิวะ...
พวกมันไม่มีที่สิ้นสุด.
ทินาชา ข้าขอยืมการมองเห็นของเจ้าหน่อย.
หา?
ระวังตัวด้วยนะ.
ข้าไม่เป็นอะไร.
โอ้.
เขาทำได้ดีทีเดียว!
นี่ล่ะ
แก่น...
ท่านหัวเราะอะไร?
เจ้าทำหน้าตลกๆ.
ได้เวลาหรือยัง?!
ให้ตายเถอะ คนที่อยู่ข้างใน...
นั่นอะไรน่ะ?
ข้าได้ยินเสียงอะไร?
อะไรกันที่สร้างซากพวกนั้น?
ข้าอยากรู้ แต่ข้าไม่มีเบาะแสแม้แต่น้อย.
มันดำเนินการโดยกำลัง ที่อยู่นอกเหนือกฎแห่งเวทมนต์
ไม่มีอะไรที่จะต้องระเบิด.
แม้แต่ในระนาบอื่นของการมีอยู่
ไม่มีกฎหมายที่กำหนดกฎของเวทมยต์.
ซึ่งหมายความว่าจะต่อต้านโลกนี้.
แล้วนอกโลกนี้ล่ะ?
ว่าไงนะ? นอกโลกงั้นเหรอ?
ไม่มีทางพิสูจน์ว่ามันมีอยู่ด้วยซ้ำ.
เป็นไปไม่ได้.
เจ้ามีเวลาเหลือเฟือ ที่จะตอบการขอหมั้นของข้า.
เรายังมีเวลาเหลืออีกหนึ่งปี.
เจ้าได้รับ คำขอแต่งงานอื่นๆ อีกไหมนับจากนั้น?
จากเจ็ดประเทศหรือมากกว่านั้น.
โอ้?
อย่ามองข้าแบบนั้นนะ!
พวกเขาขอแต่งงานก็เพราะว่า อยากได้อาวุธแห่งเวทย์ก็เท่านั้น!
เจ้าแน่ใจเหรอ?
ท่านเห็นอะไรในตัวข้างั้นเหรอ?
เจ้าเป็นคนประหลาด.
นั่น หมายความว่ายังไง?
ท่านไม่รู้อะไรเกี่ยวกับข้าเลย.
ในยุคมืด พวกเขาเคยเรียกข้าว่าราชินีน้ำแข็ง...
ท่านจะเสียใจที่ได้ใช้ ชีวิตร่วมกับข้าเมื่อท่านรู้เช่นนั้นแล้ว.
งั้นเหรอ?
ถ้าเจ้าอยากบอกข้า ก็บอกออกมาเถอะ.
ถ้าเจ้าอยากปิดบัง ก็จงปิดบัง.
ข้าสามารถรู้ทุกอย่าง และข้าก็ยังรู้สึกเหมือนเดิม.
ข้าทำดีที่สุดแล้ว เพื่อที่ท่านจะไม่คาดหวังอะไรจากข้า.
ท่านไม่เป็นไร ถ้าลงเอยด้วยความเสียใจงั้นเหรอ?
ใช่.
ข้าอยากใช้ชีวิตกับเจ้า.
ขอให้ข้าได้ดื่มด่ำ อารมณ์ส่วนตัวของข้าสักครั้งหนึ่งในชีวิต.
ข้าเข้าใจ ในสิ่งที่ท่านต้องการจะพูดเป็นอย่างดี.
ข้าไม่ควรให้ท่านรอต่อไป นี่คือคำตอบของข้า.
ขอบคุณสำหรับข้อเสนอที่แสนเมตตา.
ถ้าท่านต้องการข้า ข้าขอรับด้วยความยินดี.
ท่านใกล้เกินไปแล้ว.
คุ้นเคยกับมันซะ.
~ บาดแผลที่ไม่มีเลือด ~
แปลโดย พนิตภรณ์